Labels krijgen kinderen opgeplakt als ze buiten de norm van het reguliere systeem vallen. Hier gaat men uit van een basispakket aan vaardigheden en een basishouding waar alle kinderen aan lijken te moeten voldoen. Als een kind vanuit natuurlijk gedragingen van deze norm afwijkt, is het de trend om hem in één hokje te plaatsen dat het ‘afwijkend’ gedrag zou verklaren. Binnen democratisch onderwijs wordt uitgegaan van de unieke kracht van ieder kind, en wordt er niet getracht om ieders ontwikkeling langs de meetlat der standaard te leggen. Wanneer de nadruk zich verplaatst van het nastreven van en voldoen aan een gemiddelde verwachting, naar een omgeving waarin vooral de natuurlijk ontwikkeling van ieders individu centraal staat, scheelt dit een geweldige last op de schouders van kinderen. Want in plaats van dat constant het gevoel krijgen zich te moeten conformeren aan eisen van anderen, kunnen ze zich dan volledig focussen op hun eigen proces, waardoor de ontwikkeling in een stroomversnelling komt.
Uiteindelijk zou je dus kunnen zeggen dat democratisch onderwijs beter is voor de labelkinderen waaraan je refereert. Waar zij in eerdere onderwijsomgeving misschien het gevoel hebben gehad dat de focus lag op dat wat hen van de norm deed afwijken, kunnen zij binnen een democratische school in feite van deze nadruk verlost worden. Logisch gevolg is dat de invloed van een label op het leven van een kind sterk vermindert, of zelfs volledig verdwijnt. Al ligt dit natuurlijk aan de manier waarop de directe omgeving kiest er mee om te gaan.
To Konstantin, the peasant was simply the chief partner in their common labor.
